By Жыццёвы шлях Аляксандра Татарынава — гэта прыклад глыбокага служэння свайму народу, прафесійнага гераізму і нязломнай вернасці прызванню. Ён нарадзіўся 23 жніўня 1922 года ў вёсцы Нівы Жлобінскага раёна. Юнацтва будучага лекара супала з драматычнымі падзеямі міжваеннага перыяду. Скончыўшы сельскую сямiгодку і сярэднюю школу, ён свядома абраў шлях медыцыны і паступіў у Гомельскае медыцынскае вучылішча, якое паспяхова скончыў у фатальным 1941 годзе.
Пачатак Другой Сусветнай вайны ў Беларусі запатрабаваў ад маладога спецыяліста імгненнага сталення. Аляксандр Татарынаў уключыўся ў змаганне з акупацыяй, стаўшы медыкам у складзе партызанскага атрада «Смерць фашызму». У цяжкіх умовах падполля і лясных баёў ён ратаваў жыцці параненых байцоў, здабываючы бясцэнны хірургічны вопыт. Дзякуючы сваёй мужнасці ён прайшоў увесь ваенны шлях і сустрэў перамогу над Гітлерам у Берліне. Баявы чын Татарынава быў адзначаны высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі: ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны I ступені, медалямі «За адвагу», «За ўзяцце Варшавы» і іншымі адзнакамі воінскай доблесці.
Шлях да медыцынскіх вяршыняў
Пасля заканчэння вайны прага да ведаў і прафесійнага росту прывяла франтавіка ва ўніверсітэцкія аўдыторыі. У 1949 годзе Аляксандр Татарынаў стаў студентам Мінскага медыцынскага інстытута. Баявая загартоўка і выключная працаздольнасць дазволілі яму ў 1955 годзе скончыць ВНУ з выдатнай адзнакай.
Атрымаўшы дыплом з адзнакай, малады хірург вярнуўся ў родны Жлобінскі край, дзе неўзабаве ачоліў хірургічнае аддзяленне мясцовай раённай бальніцы. Менавіта тут напоўніцу раскрыўся яго выключны талент арганізатара і лекара. Асабліва цяжкім выпрабаваннем для Аляксандра Татарынава стаў 1957 год, калі на Жлобіншчыне выбухнула масавая эпідэмія дыфтэрыі, якая ў першую чаргу закранула дзяцей. У гэты драматычны час хірургам даводзілася праводзіць па дзве-тры складаныя операцыі штодня. Спалучэнне франтавой вытрымкі і высокага прафесіяналізму дазволіла выратаваць сотні маладых жыццяў.
Навуковае ўдасканаленне і хірургічная практыка
Аляксандр Татарынаў ніколі не спыняўся на дасягнутым, увесь час павышаючы сваю кваліфікацыю. У 1959 годзе ён прайшоў курсавое ўдасканаленне па хірургіі ў Мінску, а пасля — у Маскве. Плёнам яго навуковай працы стала завочнае навучанне ў аспірантуры, якую ён паспяхова скончыў у 1963 годзе.
Ужо ў 1964 годзе Аляксандр Татарынаў завершыў і бліскуча абараніў кандыдацкую дысертацыю, атрымаўшы вучоную ступень кандыдата медыцынскіх навук. За гады сваёй шматгадовай працы на аперацыйным стале Татарынаў правёў тысячы паспяховых аперацый, выратаваўшы жыццё тысячам жыхароў рэгіёна.
Пакліканне: хірургія замест кабінетаў
Высокі прафесіяналізм і навуковыя дасягненні Татарынава прыцягнулі ўвагу кіраўніцтва сістэмы аховы здароўя. У 1965 годзе выдатнаму хірургу-практыку і навукоўцу прапанавалі пасаду выкладчыка на кафедры шпітальнай хірургіі ў Мінскім медыцынскім інстытуце. У 1968 годзе паступае яшчэ адна статусная прапанова — узначаліць службу аховы здароўя Брэстчыны ў якасці галоўнага хірурга абласное аддзела аховы здароўя.
Аднак Аляксандр Татарынаў застаўся верным свайму прызванню. Ён адмовіўся ад адміністрацыйнай кар’еры і высокіх пасад, сцвярджаючы, што яго месца — не ў кабінеце чыноўніка, а каля аперацыйнага сталай, дзе ён патрэбны людзям. У 1968 годзе яго шматгадовая праца была адзначана ганаровым званнем «Заслужаны лекар БССР».
Спадчына і ўшанаванне памяці
Прызнанне заслуг Аляксандра Татарынава стала агульнанародным. У жніўні 2002 года за выключныя дасягненні ў медыцыне і шматгадовую самаадданую працу яму было прысвоена званне «Пачэсны грамадзянін горада Жлобіна».
Выбітны хірург, педагог і патрыёт пайшоў з жыцця 14 лютага 2017 года. Сёння яго імя застаецца сімвалам вернасці медыцынскаму абавязку. Жлобінскія медыкі і грамадскасць горада рэгулярна праводзяць памятныя мерапрыемствы, аддаючы даніну павагі чалавеку, які пакінуў агромністы след у гісторыі рэгіёна.
