By Будучы святар Айцец Максім Бузун і іераманах Мелхісадэк нарадзіўся ў 1880 годзе ў сялянскай сям’і на Случчыне. У следчых дакументах НКУС месцам яго нараджэння памылкова значыцца мястэчка Ольгавічы, аднак з вялікай верагоднасцю гаворка ідзе пра Омгавічы. Па нацыянальнасці айцец Максім Бузун быў беларусам. Атрымаўшы пачатковую адукацыю ў вясковай школе, ён пэўны час працаваў пры манастыры ў Кіеве, пасля чаго быў прызваны на ваенную службу, дзе здабыў званне ўнтэр-афіцэра.
У 1913 годзе полк, у якім служыў Максім Бузун, прымаў удзел у драматычных падзеях на Святой Гары Афон. Тады вайскоўцаў накіравалі для супакойвання браціі рускага Панцелеіманавага манастыра, дзе ахапіў розумы рух так званага імябожжа. Пасля дэмабілізацыі ў 1917 годзе Ён вярнуўся на радзіму і зрабіў вышалушаны духоўны выбар — стаў паслушнікам у Слуцкім манастыры.
Душпастырскае служэнне ў бураломныя дзесяцігоддзі
Святарскі шлях айца Максіма прыпаў на суровыя паслярэвалюцыйныя гады і эпоху сталінскага злавеснага ціску. З 1919 па 1923 год ён служыў дыяканам у Мінску. У 1923 годзе ён прыняў душпастырскі сан і да 1929 года быў святаром у Петрыкаве тагачаснага Мазырскага павета.
У 1929 годзе месцам яго служэння стала вёска Сцяпы Парыцкага раёна (цяпер у складзе Жлобінскага раёна), дзе ён стаў апошнім даваенным святаром. На момант сваёй трагедыі ў верасні 1937 года ён жыў у суседняй вёсцы Селішчы. Адсутнасць савецкага пашпарта ўжо рабіла яго ў вачах уладаў «нядобранадзейным», але карныя органы рыхтавалі куды больш сур’ёзную расправу.
Рэпрэсіі 1937 года і выпрабаванне лагерамі
Машына савецкага палітычнага тэрору захоплівала святара 2 верасня 1937 года. Яму прад’явілі стандартныя для таго часу агітацыйныя абвінавачванні: нібыта ён заяўляў пра хуткую змену савецкай улады і адкрыццё ўсіх цэркваў у 1937 годзе, а таксама заклікаў калгаснікаў у суботу і нядзелю не выходзіць на працу, каб не грашыць.
Падчас допыту святар прызнаўся, што з’яўляецца таемным манахам (іераманахам Мелхісадэкам). На пытанне следчага пра мэту яго супольнасці айцец Максім адказаў з надзвычайнай глыбінёй і мужнасцю: «Мэта наша палягае ў тым, каб ратаваць душы грэшных сялян». 25 верасня 1937 года «тройка» НКУС БССР у Бабруйскай турме прысудзіла яго да 10 гадоў выпраўленча-працоўных лагераў.
Свой тэрмін іераманах Мелхісадэк адбываў у лагеры горада Туапсе. Ён ледзь не памёр ад голаду, але, паводле ўспамінаў духоўных дзяцей, яго не раз уратавала бяздомная свіння, якая падчас прагулак зняволеных прыносіла яму ў зубах бохан хлеба. Пракуратура Гомельскай вобласці рэабілітавала святара 5 чэрвеня 1989 года.
Катакомбны шлях іераманаха Мелхісадэка
Вызваліўшыся з лагераў у канцы 1940-х гадоў, іераманах Мелхісадэк прыехаў у Бабруйск і адразу перайшоў на нелегальнае становішча — пайшоў у «катакомбы». Каб пазбегнуць паўторнага арышту, ён пастаянна мяняў месца жыхарства, а вернікі таемна пераводзілі яго з хаты ў хату па вёсках Рагачоўскага і Жлобінскага раёнаў.
У 1956–1957 гадах святар таемна хаваўся на гарышчы хаты Надзеі Зайцавай у вёсцы Фалевічы Рагачоўскага раёна. Калі на яго паступіў данос, духоўны сын Мікалай Шарэнка ноччу выратаваў святара: невялікага ростам іераманаха вывезлі ў спецыяльнай драўлянай скрыні на колах, прычапленай да веласіпеда. Спачатку яго перавёзлі ў вёску Забалацце, а пазней — у Жлобін.
Спадчына і апошні спачын
У 1950–1970-я гады супольнасць катакомбных хрысціян іераманаха Мелхісадэка налічвала сотні чалавек на тэрыторыі Жлобінскага і Рагачоўскага раёнаў. Святар памёр у 1976 ці 1977 годзе. Ён пахаваны на могілках былога хутара Кадзішча (у 1966 годзе далучанага да вёскі Курганне).
На яго драўляным крыжы няма надпісаў, але яго памяць захавалі нешматлікія духоўныя дзеці, сярод якіх браты Мікалай і Барыс Шарэнкі.
Жыццёвы шлях айца Максіма Бузуна — гэта важны і драматычны фрагмент гісторыі праваслаўя і веры ў Беларусі.
