By Павел Кернажыцкі (Павел Іванавіч Кернажыцкі) нарадзіўся 30 жніўня 1882 года ў вёсцы Столбун (у некаторых крыніцах — Стоўбцы) Гомельскага павета Магілёўскай губерні ў сям’і псаломшчыка Івана Кернажыцкага, які памёр у 1908 годзе. Жаданне прысвяціць жыццё духоўнаму служэнню вызначыла яго далейшую адукацыю. У 1904 годзе ён паспяхова скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю.
Пасля заканчэння семінарыі, у верасні 1904 года, малады багаслоў пачаў сваю працоўную дзейнасць на пасадзе наглядальніка-эканома Гомельскага духоўнага вучылішча. Гэты першы досвед адказнай адміністрацыйнай працы стаў падмуркам для яго будучага пастырскага служэння.
Пастырская праца ў Скепні і Пірэвічах (1904–1922)
У кастрычніку 1904 года Павел Кернажыцкі быў прызначаны святаром у Скепнянскі прыход (сучасны Жлобінскі раён), які налічваў каля 2200 прыхаджан. Тут айцец Павел плённа служыў да сакавіка 1907 года.
У сакавіку 1907 года айцец Павел перайшоў у новы прыход у вёсцы Пірэвічы, дзе стаў настаяцелем велічнага храма Усіх Святых і праслужыў да 1922 года. Пірэвічскі прыход аб’ядноўваў больш за 3000 вернікаў. Айцу Паўлу прыйшлося прыкласці вялікія намаганні, каб арганізаваць царкоўнае жыццё ў новай парафіі. Менавіта на гэтыя гады выпалі цяжкія выпрабаванні Першай Сусветнай вайны, рэвалюцыйныя ўзрушэнні і пачатак бальшавіцкіх ганенняў на рэлігію.
Гомельскі перыяд, абноўленчы раскол і вернасць Царкве (1922–1927)
У 1922 годзе 40-гадовы святар вярнуўся ў Гомель і пачаў служыць у Свята-Петра-Паўлаўскім саборы. У гэты час ён меў сям’ю і гадаваў дзяцей. Пазней ён быў узведзены ў сан пратаіерэя і прызначаны благачынным Гомельскай гарадской акругі.
У складаны перыяд міжканфрэсійнага супрацьстаяння айцец Павел Кернажыцкі часова трапіў пад уплыў абноўленчага расколу і з 1922 года ўваходзіў у Гомельскае абноўленчае епархіяльнае кіраўніцтва. Аднак ужо ў 1924–1925 гадах, пасля прыезду ў Гомель пастаўленага Патрыярхам Ціханам епіскапа Ціхана (Шарапава), святар рашуча вярнуўся ў шэрагі Патрыяршай Царквы, што выклікала поўную падтрымку прыхаджан.
Адмова ад расколу вымагала вялікай мужнасці. Калі епіскап Ціхан быў арыштаваны і сасланы ў маі 1925 года, айцец Павел падтрымліваў з ім таемную перапіску і арганізоўваў матэрыяльную дапамогу сасланаму архіпастыру.
Арышты, сібірская ссылка і служэнне ў Магілёве (1927–1937)
Незаконная сувязь з апальным епіскапам стала галоўным абвінавачаннем, калі ў траўні 1927 года айца Паўла арыштавалі. Падчас допытаў ён не прызнаў сябе вінаватым. 16 верасня 1927 года Асобая нарада пры Калегіі АДПУ прысудзіла Паўла Кернажыцкага да трох гадоў высылкі ў Сібір.
У дакументах турэмнага нагляду ад 10 лютага 1930 года адзначалася, што Кернажыцкі ў ссылцы паводзіў сябе асцярожна і заставаўся прыхільнікам Патрыяршай Царквы. 1 красавіка 1931 года ён быў вызвалены з Новасібірска і выехаў да абранага месца жыхарства ў Магілёў. У Магілёве ён стаў настаяцелем Свята-Пакроўскага сабора — адзінага на той час дзеючага храма горада і кафедральнага сабора архіепіскапа Паўліна (Крошачкіна).
Мучаніцкая гібель і рэабілітацыя (1937–1988)
У 1937 годзе падчас новай хвалі татальных савецкіх рэпрэсій пратаіерэй Павел Кернажыцкі быў зноў арыштаваны.
19 снежня 1937 года яго арыштавалі ў Нова-Іванаўскім аддзяленні Сіблагу № 206 па фальсіфікаваным абвінавачанню ў прыналежнасці да «Расійскага агульнаваеннага саюза».
25 снежня 1937 года «тройка» пры УНКУС па Новасібірскай вобласці прысудзіла святара да расстрэлу.
13 студзеня 1938 года айцец Павел Кернажыцкі быў расстраляны.
Дзякуючы гістарычнай справядлівасці, па крымінальных справах ён быў пасмяротна рэабілітаваны 27 лютага 1969 года і 8 жніўня 1988 года. Яго жыццёвы шлях застаецца яркім сведчаннем непахіснасці веры і бязмежнай адданасці свайму пакліканню.
