By Васіль Казлоў (Васіль Іванавіч Казлоў) нарадзіўся 18 лютага 1903 года ў сялянскай сям’і ў вёсцы Заграддзе Лукаўскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні (цяпер Жлобінскі раён Гомельскай вобласці).
Лёс сям’і быў трагічным: у 17-гадовым узросце Васіль страціў бацьку Івана Трафімавіча падчас савецка-польскай вайны. У гады Другой Сусветнай вайны загінулі яго маці Марыя Іванаўна і браты Уладзімір і Павел, а родную вёску Заграддзе нацысты спалілі, як і Хатынь.
Працоўную дзейнасць Васіль Казлоў пачаў у 14 гадоў чорнарабочым на Жлобінскай чыгунцы. У 20 гадоў ён асвоіў прафесію слесара ў паравозным дэпо станцыі Жлобін. У гэты ж перыяд ён стварыў сям’ю з каханай дзяўчынай; у іх нарадзіліся дочкі Вольга (у 1925 годзе) і Тамара. З 1925 па 1927 год праходзіў службу ў шэрагах Чырвонай Арміі ў 5-м чыгуначным палку ў Віцебску. У 1927 годзе стаў членам ВКП(б).
З 1928 года Васіль Казлоў знаходзіўся на партыйнай працы ў Жлобінскім, Старобінскім і Чэрвеньскім раёнах Мінскай вобласці. Ён працаваў інструктарам райвыканкама, парторгам калгаса, а з 1934 года — дырэктарам Старобінскай машынна-трактарнай станцыі (МТС) у вёсцы Кулакі. На гэтай пасадзе ён арганізаваў курсы механізатараў і стварыў першую на Палессі брыгаду трактарыстаў. Яго адданасць справе была настолькі вядомай, што сярод мясцовых жыхароў складваліся легенды, а дзеці гулялі «ў дырэктара МТС».
Партыйная адукацыя і перадваенныя гады
У 1933 годзе Васіль Казлоў скончыў Вышэйшую камуністычную сельскагаспадарчую школу Беларусі імя У. І. Леніна ў Мінску. Набытыя веды і арганізатарскі талент дазволілі яму займаць адказныя партыйныя пасады: у 1937–1938 гадах ён быў першым сакратаром Старобінскага, а ў 1938–1940 гадах — Чэрвеньскага райкамаў партыі.
У 1940 годзе Васіль Казлоў быў вылучаны на пасаду намесніка старшыні Савета Народных Камісараў БССР. У сакавіку 1941 года яго абралі сакратаром (у красавіку 1941 года — другім сакратаром) Мінскага абкама КП(б)Б.
Легендарны "партызанскі генерал": барацьба на акупаванай Міншчыне
З першых дзён Другой Сусветнай вайны ў Беларусі, па рашэнні ЦК КП(б)Б Васіль Казлоў быў пакінуты ва ўжо акупаваным тылу ворага ўпаўнаважаным па арганізацыі партызанскага руху. У ліпені 1941 года ён стаў першым сакратаром Мінскага падпольнага абкама КП(б)Б, а з сакавіка 1942 года — камандзірам Мінскага партызанскага злучэння.
Узімку 1941–1942 гадоў Казлоў асабіста кіраваў баявымі аперацыямі па разгроме варожых гарнізонаў у вёсках Кузьмічы, Пастолы, Доўгае, а летам 1942 года — у Глускім раёне. Па ініцыятыве падпольнага абкама пад яго кіраўніцтвам на востраве Зыслаў у Любанскім раёне быў пабудаваны першы на акупаванай тэрыторыі ваенны аэрадром. Гэта збудаванне забяспечыла пастаянную сувязь з «Вялікай зямлёй», дастаўку боепрыпасаў і каардынацыю з партызанамі Украіны, Прыбалтыкі, Польшчы і Чэхаславакіі.
Да 1 жніўня 1942 года Мінскае партызанскае злучэнне налічвала тысячы байцоў. Партызаны пусцілі пад адхон 3 бронецягнікі, 58 эшалонаў, разбурылі 15 чыгуначных і 80 шасейных мастоў, разграмілі 120 гарнізонаў. За мужнасць і гераізм Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 верасня 1942 года Васілю Іванавічу Казлову было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
З верасня 1942 года Казлоў працаваў у Маскве ў Цэнтральным штабе партызанскага руху, але ў ліпені 1943 года вярнуўся ў Беларусь і зноў узначаліў Мінскае партызанскае злучэнне да поўнага вызвалення вобласці ў ліпені 1944 года. У 1943 годзе яму было прысвоена ваеннае званне генерал-маёра. Знакавым эпізодам стала яго выступленне 7 лістапада 1943 года праз 5-ватную пераносную радыёстанцыю з прывітаннем да працоўных савецкага тылу, якое транслявалася на ўвесь СССР.
Кіраўнік БССР: пасляваеннае адраджэнне і развіццё Салігорска
Пасля вызвалення Беларусі, з ліпеня 1944 па студзень 1948 года, Васіль Казлоў працаваў першым сакратаром Мінскага абкама і гаркама КП(б)Б. З 12 сакавіка 1947 па 17 сакавіка 1948 года ён займаў пасаду Старшыні Вярхоўнага Савета БССР. З 17 сакавіка 1948 года і да канца сваёй жыцця (2 снежня 1967 года) Васіль Іванавіч зяўляўся Старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР і намеснікам Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. З 1966 года зяўляўся членам ЦК КПСС.
Васіль Казлоў унёс неацэненны ўклад у пасляваеннае аднаўленне краіны. Менавіта ён дабіўся ў Маскве выдзялення сродкаў на будаўніцтва першага і другога калійных камбінатаў у Салігорску, спрыяў будаўніцтву жытла, высокаму ўзроўню забеспячэння і зарплат для шахцёраў.
Памёр Васіль Іванавіч Казлоў 2 снежня 1967 года і быў пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Спадчына і ўшанаванне памяці
Васіль Казлоў пакінуў пасля сябе грунтоўныя мемуарныя творы: «Людзі асобага складу» (1952), «Верны да канца» (1973), «Сэнс яго жыцця». Яго кнігі перакладаліся і выдаваліся ў Германіі, Польшчы, Чэхаславакіі і Кітаі.
Сёння імя Васіля Казлова носяць вуліцы ў Мінску, Жлобіне, Салігорску, Мінскі электратэхнічны завод, цеплавоз БЧ ТЭП60-0631, а таксама гімназія №8 у Жлобіне і школа №5 у Салігорску. Яго асабістыя рэчы і дакументы захоўваюцца ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны і Жлобінскім гісторыка-краязнаўчым музеі.
