By Гісторыя медыцыны — гэта не толькі сухія справаздачы і навуковыя адкрыцці, але перш за ўсё лёсы людзей, якія прысвяцілі сябе служэнню іншым. Адной з такіх яркіх і адначасова надзвычай сціплых постацяў у жлобінскай гісторыі XX стагоддзя звяртае на сябе ўвагу доктар Аляксей Панін. Яго жыццёвы шлях — гэта прыклад глыбокай веры, прафесійнага абавязку і выключнага чалавечага гераізму.
Ад Казані да Заслаўя: фармаванне і першыя крокі лекара
Аляксей Панін нарадзіўся 30 мая 1873 года ў вёсцы Рускі Сырамяс Горадзішчанскага павета Пензенскай губерні ў заможнай сям’і. Акрылены імкненнем да ведаў, ён паспяхова скончыў класічную гімназію і паступае на медыцынскі факультэт Імператарскага Казанскага ўніверсітэта. У 1898 годзе Панін завяршае навучанне з золатым медалём і атрымлівае званне лекара.
З гэтага моманту яго лёс непарыўна звязаны з Беларуссю. Маладога спецыяліста накіроўваюць у Мінскую губерню, дзе ён пачынае сваю працу ў Заслаўі — спачатку як сельскі, а пасля як земскі лекар. За гады сумленнай працы ён даслужыўся да чыну калежскага саветніка. Будучы глыбока веруючым чалавекам, у 1910 годзе Аляксей Аляксеевіч Панін быў абраны царкоўным старастам Заслаўскай царквы, а таксама стаў членам Мінскага епархіяльнага вучылішчнага савета. Менавіта ў Мінскай губерні ён сустрэў сваю жонку — Наталлю Васільеўну Зазуліну, з якой гадаваў трох дачок і сына.
Жлобінскі перыяд і выпрабаванні Першай Сусветнай вайны
З пачаткам Першай Сусветнай вайны ў жніўні 1914 года Аляксей Панін стаў вайсковым лекарам у адным з мінскіх шпіталяў. Там яму давялося бачыць імператара Мікалая II, які наведваў параненых вайскоўцаў.
У 1916 годзе сям’я Паніных пераязджае ў мястэчка Жлобін Рогачаўскага павета. Аляксей Аляксеевіч уладкоўваецца лекарам медыцынскай службы станцыі Жлобін Лібава-Роменскай чыгункі. З гэтага часу і на цэлыя 33 гады Жлобін стаў для яго роднай зямлёй. Ён перажыў разам з жыхарамі горада ўсе цяжкасці рэвалюцыйных падзей, замежнай інтэрвенцыі і станаўлення савецкай аховы здароўя. Пасля выгнання палякаў у ліпені 1920 года ён працягваў працаваць у чыгуначнай амбулаторыі, а пазней і ў раённай бальніцы. Мясцовыя жыхары добра помнілі, як лекар выраязджаў да хворых на дзвюхколавай брычцы, якую ў народзе ахрысцілі «хуткай дапамогай Паніна».
Падпольная варта і выратаванне дзяцей у гады акупацыі
Самым цяжкім выпрабаваннем для доктара стала Другая Сусветная вайна ў Беларусі. У 1941 годзе падчас налёту варожай авіяцыі на чыгуначную станцыю ад бомбы загінула яго жонка Наталля Васільеўна. Нягледзячы на асабістую трагедыю і паважны узрост, Аляксей Аляксеевіч застаўся ў акупаваным горадзе і працягваў лячыць цывільнае насельніцтва.
Яго грамадзянскі подзвіг у гады акупацыі быў надзвычайным. З студзеня 1942 па лістапад 1943 года Аляксей Панін уваходзіў у склад Жлобінскага партыйна-камсамольскага падполля (група Г.Канапляннікавай). Ён таемна перадаваў партызанам атрада імя Катоўскага і падпольшчыкам лекі, перавязачны матэрыял, рабіў складныя аперацыі ў нечалавечых умовах.
Асаблівай старонкай яго дзейнасці было выратаванне мясцовых дзяцей ад жудаснага лёсу. У вёсцы Красны Бераг нацысты стварылі дзіцячы донарскі лагер. Доктар Панін рызыкаваў сваім жыццём, выдаючы бацькам фальшывыя медыцынскія даведкі: звычайную сып ад крапівы ён запісваў як ветраную воспу ці каросту, або заніжаў узрост дзяцей, каб нацысты іх не забіралі. Гэтыя дакументы выратавалі сотні юных жыццяў.
Пасля даносу нацысты арыштавалі доктара і адправілі ў канцлагер пад Бабруйскам. Ад гібелі яго выратаваў імклівы наступ савецкіх войскаў.
Служэнне да апошняга дня і вечная памяць
Адразу пасля вызвалення Жлобіна 71-гадовы лекар вярнуўся да працы. Ён адначасова працаваў і ў чыгуначнай, і ў гарадской паліклініках, выязджаў у суседнія вёскі. У пасляваенныя гады побач з ім была яго другая жонка — Анастасія Іванаўна Вішнеўская.
20 ліпеня 1949 года сэрца легендарнага доктара спынілася. 22 ліпеня 1949 года яго праводзілі ў апошні шлях з духавым аркестрам і морачкай кветак. Паводле завяшчання, яго пахавалі на старых могілках Жлобіна, а на надмагільным крыжы па яго просьбе зроблены кораткі напіс: «Панін, доктар».
Сёння імя Аляксея Аляксеевіча Паніна застаецца сімвалам сапраўднага медыцынскага абавязку, міласэрнасці і нязломнасці духу.
