By Хрыстафор Іванавіч Глыбоўскі нарадзіўся ў 1872 годзе ў Рагачоўскім павеце. Ён паходзіў з сям’і псаломшчыка. Атрымаўшы няпоўную сярэднюю адукацыю, у маладыя гады ён праходзіў службу ў царскай арміі, дзе выконваў абавязкі пісара.
Свой духоўны шлях Хрыстафор Глыбоўскі пачаў на роднай зямлі. Да 1903 года ён служыў псаломшчыкам у Мікалаеўскай царкве сяла Скепня Рагачоўскага павета (цяпер Жлобінскі раён).
У 1903 годзе Хрыстафора Глыбоўскага перавялі ў вёску Пірэвічы, дзе ён стаў першым дзякам (панамаром) мясцовага храма ў гонар Усіх Святых, пабудаванага ў 1902 годзе і асвечанага ў 1903-м.
Пазней яго царкоўнае служэнне працягвалася ў іншых прыходах рэгіёна. З 22 ліпеня 1910 года ён працаваў псаломшчыкам у Свята-Вазнясенскім храме вёскі Забычанне на Касцюкоўшчыне. У перыяд з 1919 па 1930 год Глыбоўскі быў дзякам у царкве Свяціцеля Мікалая Цудатворца ў сяле Сялецкае.
Акрамя служэння ў храмах, Хрыстафор Іванавіч актыўна займаўся дабрачыннасцю. Ён з’яўляўся сябрам фонду дапамогі выхаванцам Магілёўскай духоўнай семінарыі, якія мелі патрэбу ў матэрыяльнай падтрымцы, а таксама складаўся ў эмерытальнай касе, з якой выплочвалася дапамога ўдовам і сіротам.
Савецкія рэпрэсіі, арышты і высылка
З прыходам савецкай улады лёс Хрыстафора Глыбоўскага склаўся трагічна. У 1930 годзе яго раскулачылі, пазбавілі ўсіх грамадзянскіх правоў і асабістай маёмасці. Накіраваны на прымусовыя працы на цэментны завод у Крычаў. У верасні 1932 года ён цяжка захварэў, пасля чаго яго адпусцілі пад нагляд у сяло Сялецкае.
28 снежня 1932 года Глыбоўскага арыштавалі зноў. Яму высунулі фальсіфікаваныя абвінавачанні ў шпіянажы і антысавецкай агітацыі па артыкулах 72 і 76 Крымінальнага кодэкса БССР.
Рашэннем «тройкі» ад 1 лютага 1933 года ён быў прысуджаны да 5 гадоў зняволення ў канцлагеры, што пазней замянілі на высылку этапам у Паўночны край (Сеўкрай) на 5 гадоў з канфіскацыяй маёмасці. Далейшы лёс Хрыстафора Глыбоўскага застаўся невядомым. Пракуратура Магілёўскай вобласці афіцыйна рэабілітавала яго 26 мая 1989 года.
Сям'я і захаванне гістарычнай памяці
У Хрыстафора Глыбоўскага была вялікая сям’я — сем сыноў і дачка Аляксандра, якая працавала настаўніцай і загінула падчас Другой Сусветнай вайны ад рук нацыстаў.
Яго малодшы сын, Георгій Хрыстафоравіч Глыбоўскі, пасля арышту бацькі трапіў у дзіцячы спецпрыёмнік, а затым жыў у старэйшых братоў на Данбасе. Падчас вайны ён абараняў Ленінград, змагаўся на Неўскім пятачку, быў некалькі разоў паранены і дайшоў да Одэра ў званні капітана і камандзіра стралковай роты. За баявыя заслугі Георгій быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалём «За абарону Ленінграда».
Унук Хрыстафора, Барыс Георгіевіч Глыбоўскі, які стаў лекарам-псіхіятрам у Санкт-Пецярбургу, захаваў духоўную сувязь з продкамі. 14 кастрычніка 2018 года, на свята Пакроваў, ён наведаў Пірэвіцкі храм і падчас літургіі выконваў абавязкі дзяка — так саму, як гэта рабіў яго дзед Хрыстафор больш за сто гадоў таму.
