By Сярод духоўных асветнікаў і мучанікаў за веру для Жлобінскага краю асаблівае месца займае іерэй Лявонцій Глінскі — першы настаяцель велічнага Пірэвіцкага храма Усіх Святых. Яго жыццёвы шлях быў напоўнены руплівым служэннем Богу, духоўным настаўніцтвам і трагічнымі выпрабаваннямі ў часы бязбожных савецкіх рэпрэсій.
Лявонцій Андрэевіч Глінскі нарадзіўся каля 1860 года ў горадзе Чэрыкаве (цяпер раённы цэнтр Магілёўскай вобласці) у сям’і святара. Па паходжанні беларус. Ён пайшоў па стопах свайго бацькі і абраў для сябе шлях духоўнага служэння.
У 1882 годзе Лявонцій скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю, пасля чаго быў рукоположены ў сан іерэя.
Першы настаяцель Пірэвіцкага храма Усіх Святых
На мяжы XIX і XX стагоддзяў у вёсцы Пірэвічы (цяпер Жлобінскі раён Гомельскай вобласці) узнікла нагальная патрэба ў стварэнні асобнага прыхода, паколькі колькасць мясцовага насельніцтва перавысіла 1000 чалавек. Асноўныя фінансавыя выдаткі на будаўніцтва ўзяла на сябе мясцовая памешчыца Аляксандра Аляксееўна Раговіч, якая таксама выдзеліла зямлю. Арганізацыяй прац займаўся яе давераны Леанід Аляксеевіч Спыткоў.
У 1902 годзе быў узведзены велічны храм з чырвонай цэглы ў неорусскім стылі, які асвяцілі ў 1903 годзе ў гонар Усіх Святых. Першым настаяцелем новастворанага прыхода стаў айцец Лявонцій Глінскі. Ён духоўна апекаваў пірэвіцкіх вернікаў да 1907 года, пакінуўшы глыбокі след у гісторыі прыхода.
Служэнне ў іншых прыходах і сямейнае жыццё
Пасля Пірэвічаў айцец Лявонцій быў пераведзены ў Свята-Троіцкі храм у Новых Юркавічах Гомельскага павета Магілёўскай губерні (цяпер Бранская вобласць РФ). З 1911 года ён служыў у царкве Пятра і Паўла ў сяле Паўлавічы Магілёўскага павета (цяпер Круглянскі раён Магілёўскай вобласці).
Асабістае жыццё святара былы поўна выпрабаванняў. Яго першая жонка рана памерла. Ад першага шлюбу ў яго засталіся дзве дачкі, якіх у 1930-я гады разам з мужамі савецкія ўлады адправілі ў ссылку на Урал.
Пазней святар ажаніўся другі раз з Аленай Ануфрыеўнай Бельчык (1895–1950) з Хоцімска, з якой пазнаёміўся ў храме, дзе яна працавала за свечным яшчыкам. У 1933 годзе, калі айцу Лявонцію было ўжо 73 гады, у іх нарадзіўся сын Вадзім. Сям’я жыла ў сяле Старое Рашчава Талочынскага раёна Віцебскай вобласці, а святар служыў у Петрапаўлаўскім храме вёскі Варошчавічы Талочынскага раёна.
Рэпрэсіі, фальсіфікаваныя абвінавачанні і загібель
Савецкая ўлада сістэматычна пераследавала святара. Яшчэ ў 1929 годзе яго прыцягвалі да крымінальнай адказнасці за нібыта неуплату падаткаў і асудзілі да аднаго года пазбаўлення волі.
Фатальны арышт адбыўся 6 жніўня 1937 года прама падчас набажэнства ў Петрапаўлаўскай царкве вёскі Варошчавічы. Паводле ўспамінаў сваякоў, пасля арышту з хаты святара супрацоўнікі НКУС вывезлі цэлую падводу кніг. Айца Лявонція абвінавацілі ў «антысавецкай агітацыі». Фальсіфікаваная справа сцвярджала, нібыта ён агітаваў людзей перад Вялікаднём не выходзіць на працу ў калгас, зрываючы пасяўную, заклікаў да пакаяння, хрысціў дзяцей і казаў, што савецкая ўлада ненадоўга. На допыце 9 жніўня 1937 года 77-гадовы святар адпрэчыў усе абвінавачанні.
15 верасня 1937 года «тройка» НКУС прысудзіла айца Лявонція да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. 1 кастрычніка 1937 года Лявонцій Глінскі быў расстраляны ў турме НКУС у Оршы.
Захаванне памяці і рэабілітацыя
Пасля вайны сын святара Вадзім, баючыся пераследу, змяніў імя на Уладзімір і ўзяў прозвішча маці — Бельчык. 19 красавіка 1989 года пракуратура Віцебскай вобласці афіцыйна рэабілітавала Лявонція Глінскага. Сёння праўда пра яго мучаніцкі шлях вяртаецца дзякуючы ўспамінам праўнучкі Аляксандры Баймухаметавай, архіўным матэрыялам і руплівасці Жлобінскага духавенства.
1 Каментар